علیسان عابدی، نوجوان ۱۳ ساله و دانش‌آموز کلاس هشتم، در ششمین جشنواره سراسری موسیقی موغام تبریز در رشته تار آذربایجانی به مقام نخست دست یافت، نوجوانی که علاقه‌اش به موسیقی از سال‌های کودکی آغاز شد، با آموزش نزد استاد سونار نجاری قوام گرفت و پس از یک سال تمرین و تلاش مستمر، از مقام دوم جشنواره جوان به سکوی نخست موغام رسید.

• از یک گیتار اسباب‌بازی تا آغاز یک رویای بزرگ

او می‌گوید: علاقه من به موسیقی از سال‌های کودکی شکل گرفت، از همان زمان، موسیقی برایم چیزی فراتر از یک سرگرمی بود، شاید در آن سن نمی‌توانستم درباره ظرافت‌های موسیقی و جایگاه آن صحبت کنم، اما علاقه‌ام به موسیقی کاملا آشکار بود، حتی گیتار اسباب‌بازی‌ای که در کودکی به عنوان هدیه تولد دریافت کردم، برایم فقط یک اسباب‌بازی نبود و ساعت‌ها با آن سرگرم می‌شدم.

مقام نخست ششمین جشنواره سراسری موسیقی موغام می‌افزاید: همان علاقه کودکانه به مرور جدی‌تر شد و مسیر زندگی هنری من را شکل داد، از حدود ۹ سالگی تصمیم گرفتم موسیقی را به صورت جدی دنبال کنم و وارد مسیر آموزش شوم.

• شش سال شاگردی؛ شش سال ساختن یک نوازنده

عابدی ادامه می‌دهد: حدود شش سال است که نزد استاد سونار نجاری آموزش می‌بینم و در تمام این سال‌ها تلاش کرده‌ام قدم‌به‌قدم مهارت خود را افزایش دهم، در این مسیر، استادم تنها شیوه نواختن ساز را به من آموزش نداده‌اند، بلکه به من آموخته‌اند که برای نواختن درست، ابتدا باید موسیقی را فهمید و شنید. او تاکید می‌کند: برای من هر جلسه آموزش، یک قدم تازه برای نزدیک شدن به چیزی بود که از کودکی آرزویش را داشتم.

• تار؛ انتخابی برای روایت یک هویت

نفر نخست رشته تار ششمین جشنواره سراسری موسیقی موغام تبریز عنوان می‌کند: وقتی تصمیم گرفتم موسیقی را به صورت جدی دنبال کنم، تار آذربایجانی را انتخاب کردم، چرا که برای من تار فقط یک ساز نیست، بلکه صدایی ریشه‌دار است که بخشی از تاریخ، فرهنگ و هویت آذربایجان را روایت می‌کند.

عابدی می‌افزاید: تار یکی از سازهای مهم و بنیادی در موسیقی موغام است و همین پیوند عمیق باعث شد علاقه‌ام به این ساز روزبه‌روز بیشتر شود، وقتی تار را در دست می‌گیرم، احساس می‌کنم با زبانی سخن می‌گویم که برای بیان بسیاری از احساسات، به کلمه نیاز ندارد.

• هر مضراب؛ یک روایت از فرهنگ آذربایجان

او می‌گوید: گاهی یک نغمه می‌تواند احساسی را منتقل کند که بیان آن با صدها جمله ممکن نیست، برای من هر مضراب فقط یک صدا نیست، پشت هر نغمه، تاریخی از احساس، خاطره، درد، شادی و اندیشه نسل‌هایی قرار دارد که این موسیقی را حفظ کرده و به ما رسانده‌اند.

این نوازنده، موغام را بخشی از هویت فرهنگی خود می‌داند و ادامه می‌دهد: موغام برای من تنها یک سبک موسیقی نیست، بلکه بخشی از روح و فرهنگ مردم آذربایجان است، به همین دلیل، یادگیری تار را فقط آموزش یک ساز نمی‌دانم، بلکه احساس می‌کنم با یادگیری آن، بخشی از میراث فرهنگی سرزمینم را می‌شناسم و برای زنده نگه داشتن آن تلاش می‌کنم.

• مقام دوم؛ زخمی که انگیزه شد

عابدی با اشاره به حضور خود در جشنواره جوان سال ۱۴۰۴ اظهار می‌کند: در جشنواره جوان سال گذشته شرکت کردم و موفق به کسب مقام دوم شدم، طبیعتا انتظار داشتم نتیجه بهتری کسب کنم و احساس می‌کردم داوری آن اجرا می‌توانست دقیق‌تر و عادلانه‌تر باشد.، آن اتفاق برایم تلخ بود، اما اجازه ندادم این تلخی مسیرم را متوقف کند. او می‌افزاید: مقام دوم برای من پایان راه نبود، برعکس، همان اتفاق باعث شد مصمم‌تر شوم و با خودم عهد کنم که برای رسیدن به جایگاهی که می‌خواهم، بیشتر تلاش کنم.

از جشنواره جوان تا موغام؛ یک سال تاختن برای قله

مقام نخست تار ششمین جشنواره سراسری موسیقی موغام تصریح می‌کند: از زمانی که از جشنواره جوان بازگشتم تا زمان برگزاری جشنواره موغام، هدفم مشخص بود، تمرین، یادگیری و تلاش بیشتر و یک سال تمام تلاش کردم تا ضعف‌هایم را برطرف کنم و سطح نوازندگی‌ام را ارتقا دهم. عابدی می‌گوید: می‌دانستم اگر می‌خواهم در یک رقابت مهم به مقام نخست برسم، تنها علاقه کافی نیست، بلکه باید برای هر مضراب، هر نغمه و هر اجرا وقت بگذارم و با تمرکز بیشتری تمرین کنم.

• پاسخ یک نوجوان به یک شکست

او ادامه می‌دهد: من شکست را پایان راه نمی‌دانم، اگر نتیجه‌ای که می‌خواستم در جشنواره جوان به دست نیامد، باید پاسخ آن را با تمرین و پیشرفت می‌دادم، به همین دلیل، به جای دلسرد شدن، بیشتر تمرین کردم. این نوازنده 13 ساله تبریزی می‌افزاید: امسال وقتی نامم به عنوان نفر نخست رشته تار اعلام شد احساس کردم نتیجه آن همه تلاش را گرفته‌ام، این مقام برای من فقط یک عنوان نیست، بلکه حاصل ساعت‌ها تمرین، صبر و پشتکار است.

• سکوی نخست؛ حاصل یک سال ایستادگی

عابدی خاطرنشان می‌کند: خوشحالی من از مقام نخست فقط به دلیل کسب یک عنوان نبود، بلکه بیشتر از این خوشحال بودم که نتیجه تلاش یک‌ساله‌ام را دیدم، برای من این مقام نشان داد که اگر انسان هدف داشته باشد و برای رسیدن به آن تلاش کند، می‌تواند از یک نتیجه تلخ، پلی برای رسیدن به موفقیت بسازد.

• پشت این قهرمانی، یک خانواده ایستاده است

او با تاکید بر نقش خانواده در موفقیت خود می‌گوید: خانواده‌ام در تمام این سال‌ها پشتیبان من بوده‌اند، اگر حمایت و همراهی آنها نبود، ادامه دادن این مسیر دشوار می‌شد، از خانواده‌ام تشکر می‌کنم که همیشه مشوق من بوده‌اند و به من فرصت داده‌اند علاقه‌ام را با جدیت دنبال کنم.

• استادی که شش سال کنار من ایستاد

این نوازنده ادامه می‌دهد: از استاد سونار نجاری نیز صمیمانه تشکر می‌کنم که حدود شش سال با صبر، دانش و دلسوزی در کنار من بوده‌اند، استاد به من یاد داده‌اند که نوازندگی فقط اجرای چند قطعه و نواختن چند نت نیست، بلکه هنرمند باید موسیقی را بفهمد، بشنود و با احساس اجرا کند.»

• مقام نخست؛ آغاز مسئولیتی بزرگ‌تر

عابدی می‌گوید: مقام نخست برای من پایان مسیر نیست، بلکه آغاز مسئولیتی بزرگ‌تر است، هنوز نوجوان هستم و راه زیادی برای یادگیری دارم، می‌خواهم در کنار تحصیل، موسیقی را نیز ادامه دهم و هر روز چیز تازه‌ای یاد بگیرم. او با اشاره به اینکه دانش‌آموز کلاس هشتم است، می‌افزاید: درس و موسیقی هر دو برای من اهمیت دارند و تلاش می‌کنم در کنار تحصیل، مسیر هنری خود را نیز ادامه دهم، می‌دانم رسیدن به جایگاه بالا در موسیقی به سال‌ها تمرین، صبر و پشتکار نیاز دارد.

• رؤیایی فراتر از یک عنوان

نفر نخست تار آذربایجانی ششمین جشنواره موسیقی موغام می‌گوید: من نمی‌خواهم فقط به کسب مقام‌ها فکر کنم، دوست دارم نوازنده‌ای باشم که موسیقی را بفهمد و بتواند احساس واقعی موغام را به شنونده منتقل کند، مقام‌ها تنها برای من انگیزه هستند، اما هدف اصلی‌ام یادگیری و پیشرفت است.

• می‌خواهم تارم، زبان موغام آذربایجان باشد

عابدی خاطرنشان می‌کند: بزرگ‌ترین آرزوی من این است که روزی وقتی تار می‌نوازم، شنونده فقط صدای یک ساز را نشنود، بلکه بخشی از روح موغام آذربایجان را احساس کند، دوست دارم آنچه را از استادانم آموخته‌ام، در نوازندگی خود نشان دهم و بتوانم سهم کوچکی در تداوم این میراث ارزشمند داشته باشم.

او می‌افزاید: برای من موسیقی پلی میان گذشته و آینده است، پلی که نسل‌های گذشته آن را ساخته‌اند و ما باید آن را استوارتر به نسل‌های بعد برسانیم، من نیز می‌خواهم با تار خود در ساختن این پل سهمی داشته باشم، چرا که باور دارم هر مضراب درست، هر نغمه اصیل و هر اجرای عاشقانه، گامی برای زنده ماندن موغام و فرهنگ آذربایجان است.

مصاحبه از زهرا ناصران