به گزارش آذر وطن؛ نوازنده تار آذربایجانی، سازش را پلی برای حفظ هویت، فرهنگ و اصالت موسیقی آذربایجان می‌داند.

او تنها ۱۵ سال دارد، اما شش سال است که با تار آذربایجانی، بخشی از روایت موسیقایی سرزمینش را زندگی می‌کند، نوجوانی از شهرستان اهر و ساکن تبریز که ساز را نه فقط برای نواختن، بلکه برای شنیده شدن صدای هویت و اصالت فرهنگی آذربایجان برگزیده است.

ابراهیمی، یکی از چهره‌های شاخص جشنواره سراسری موسیقی موغام تبریز و فضای مجازی است که با نواختن تار خود، نسل جوان را با زیبایی این ساز آشنا می‌کند، او اکنون قرار است در ششمین جشنواره موسیقی مقام تبریز نیز حضور یابد، جشنواره‌ای که از دوم دی ماه در تبریز به صورت سراسری برگزار خواهد شد و به بهانه حضور این نوجوان هنرمند در ششمین دوره جشنواره، گفت‌وگویی با او ترتیب دادیم تا به پای دغدغه‌هایش برای موسیقی آذربایجان بنشینیم.

در روزهایی که آذربایجان شرقی به عنوان دهمین استان کشور در طرح «ایران جان» انتخاب شده است، موسیقی اصیل آذربایجان نیز می‌تواند بخشی از ظرفیت هویتی و فرهنگی این استان را به سراسر کشور معرفی کند، ظرفیتی که نسل جوان هنرمند، از جمله سارین ابراهیمی، با ساز خود روایتگر آن است.

• تار شناسنامه‌ای که به صدا درمی‌آید

نوازنده تار آذربایجانی می‌گوید: در حال حاضر نزد استاد شهریار صدیق آموزش می‌بینم و حدود شش سال است که تار آذربایجانی را یاد می‌گیرم، در سه دوره جشنواره «موسیقی موغام» تبریز شرکت کرده‌ام و در دوره چهارم این جشنواره موفق به کسب مقام سوم شدم و در «جشنواره موسیقی جوان» نیز رتبه سوم را به دست آوردم.

او می‌افزاید: هر جشنواره برای من تجربه‌ای تازه است و هدفم از شرکت در این جشنواره ها تنها کسب رتبه نیست، بلکه می‌خواهم بدانم در چه سطحی قرار دارم، نقاط ضعف و قوت خود را بشناسم و بفهمم برای پیشرفت بیشتر چه چیزهایی را باید یاد بگیرم.

• هویت را روی سیم‌های تار می‌نوازم

سارین ابراهیمی می‌گوید: وقتی تار را در دست می‌گیرم، خودم را نوجوانی می‌بینم که هنوز به حمایت و تشویق نیاز دارد، وقتی روی صحنه می‌روم، تلاش می‌کنم بهتر بنوازم تا تماشاگر و شنونده از اجرا لذت ببرد.

ابراهیمی ادامه می‌دهد: برای من مهم است که مخاطب فقط صدای ساز را نشنود، بلکه با آن ارتباط برقرار کند، دوست دارم قطعه‌ای که می‌نوازم در ذهن و دل مخاطب بماند و شنونده پس از پایان اجرا نیز آن را به خاطر داشته باشد.

• پدرم اولین صدای استعدادم را شنید

او می‌گوید: پدرم اولین کسی بود که استعدادم را کشف کرد و علاقه من به تار نیز از او شکل گرفت، می‌توانم بگویم این علاقه را از پدرم به ارث برده‌ام، اگر حمایت پدرم نبود، شاید نمی‌توانستم به این مرحله برسم و مهم‌ترین حامی من پدرم بوده و مادرم نیز همیشه برای من زحمت کشیده و از مسیر هنری‌ام حمایت کرده است.

• میان کتاب و تار، آینده‌ام را می‌سازم

ابراهیمی می‌گوید: در ۱۵ سالگی، مدرسه و تمرین تار بخش زیادی از زمانم را می‌گیرد و گاهی برنامه‌ریزی برای هر دو دشوار می‌شود، اما با این حال، هم تحصیل و هم تار برایم اهمیت دارند و هر دو را دوست دارم.

او ادامه می‌دهد: معتقدم می‌توانم آینده‌ام را با هر دو بسازم و برای پیشرفت در هر دو مسیر تلاش می‌کنم، سعی دارم زمانم را مدیریت کنم تا در هر دو زمینه رشد داشته باشم و نمی‌خواهم برای رسیدن به یکی، دیگری را کنار بگذارم.

• تار را انتخاب کردم تا ریشه‌هایم را بنوازم

این نوازنده می‌گوید: اگر دوستانم از من بپرسند چرا تار را انتخاب کرده‌ام، باید بگویم در ابتدا این ساز را خانواده‌ام برایم انتخاب کردند، اما اکنون از این انتخاب بسیار خوشحالم، بسیاری از نوجوانان و جوانان به سراغ گیتار می‌روند، اما انتخاب من بیشتر تحت تاثیر فرهنگ و تاریخ مردمم شکل گرفت.

ابراهیمی می‌افزاید: می‌خواستم سازی را انتخاب کنم که با فرهنگ و ریشه‌های سرزمینم ارتباط داشته باشد، به همین دلیل تار را انتخاب کردم و احساس می‌کنم انتخاب درستی داشته‌ام.

• صدای رامیز قلی‌اف، جرقه عشق من به تار را زد

او می‌گوید: اولین بار زمانی به تار علاقه‌مند شدم که پدرم آثار رامیز قلی‌اف را پخش می‌کرد و من همزمان دکلمه می‌کردم، صدای تار برایم بسیار زیبا و دلنشین بود، در آن زمان نمی‌دانستم روزی خودم قرار است این ساز را بنوازم، اما صدای آن در گوشم ماند.

این نوازنده ادامه می‌دهد: بعدها همین علاقه باعث شد آموزش تار را آغاز کنم و اکنون همان سازی را می‌نوازم که روزی صدایش از طریق پدرم برای نخستین بار مرا مجذوب خود کرد.

• موغام، میراثی که نباید در گذشته متوقف شود

ابراهیمی می‌گوید: موغام میراثی است که از بزرگان و گذشتگان به ما رسیده و برای پاسداری از هویت ما اهمیت زیادی دارد، ما باید دانش و تجربه‌ای را که از آنها به دستمان رسیده ادامه دهیم. گذشتگان مسیر را برای ما در آواز و نوازندگی ترسیم کرده‌اند.

او می‌افزاید: موغام فقط میراثی نیست که بخواهیم بدون تغییر آن را تکرار کنیم، بلکه هرچه تجربه و تخصص بیشتری به دست بیاوریم، می‌توانیم چیزهای تازه‌ای به آن اضافه کنیم و زیبایی آن را بیشتر کنیم.

• میراث گذشتگانمان را با امضای خودم ادامه می دهم

این نوازنده می‌گوید: هر نسلی باید سهمی در حفظ و پیشرفت هنر داشته باشد، من آمده‌ام میراث گذشتگان را با امضای خودم ادامه بدهم، یعنی آنچه را از بزرگان یاد گرفته‌ام حفظ کنم و در کنار آن، تجربه و توانایی خودم را نیز به کار بگیرم. ابراهیمی ادامه می‌دهد: اگر تنها گذشته را تکرار کنیم، شاید نتوانیم با نسل‌های جدید ارتباط برقرار کنیم. باید ریشه‌ها را حفظ کنیم، اما هنر را با دانش، تجربه و نگاه خودمان ادامه دهیم.

• روی صحنه می‌روم تا در خاطره‌ها بمانم

او می‌گوید: در جشنواره موغام، تمام تلاشم این است که اجرای تارم به دل مخاطب بنشیند، نت‌ها را درست و دقیق می‌نوازم تا بتوانم امتیاز خوبی به دست بیاورم و در عین حال، اجرایم در ذهن تماشاگر باقی بماند.

این نوازنده می‌افزاید: برایم مهم است که مخاطب از قطعه لذت ببرد و بعدها نیز با یک خاطره خوب، اجرای من را به یاد بیاورد.

• نوازنده‌ای که تاریخ نداند، صدای سازش ناقص است

ابراهیمی می‌گوید: به نظر من هنرمند واقعی باید در کنار ساز خود، فرهنگ، شعر و تاریخ سرزمینش را نیز بشناسد، نوازنده نباید فقط تکنیک ساز را یاد بگیرد، بلکه باید تاریخ و فرهنگ خود را بداند و بر اساس آن شخصیت هنری‌اش را شکل دهد. او ادامه می‌دهد: هنرمند باید آن‌قدر تجربه و آگاهی داشته باشد که هنگام صحبت کردن، موجب ناراحتی دیگران نشود، هرچه شناخت ما از تاریخ، فرهنگ و هنر بیشتر باشد، شخصیت هنری‌مان نیز قوی‌تر می‌شود.

• جشنواره های موسیقی میدان رشد است

این نوازنده می‌گوید: جشنواره فرصتی است که در یک شهر، هنر خود را به مردم معرفی کنیم و توانایی‌هایمان را نشان دهیم، از طرف دیگر، جشنواره فرصتی است تا توانایی خود را روی صحنه محک بزنیم و تجربه بیشتری به دست بیاوریم. ابراهیمی تاکید می‌کند: حضور در جشنواره نباید فقط برای رقابت و جلو زدن از دیگران باشد، هدف اصلی باید رضایت استادان و مخاطبان و استفاده از این فرصت برای یادگیری و پیشرفت باشد.

• موغام، صحنه‌ای برای تولد نسل جدید است

او بیان می کند: جشنواره موغام در پنج دوره گذشته به خوبی برگزار شده و امسال نیز ششمین دوره آن برگزار می‌شود، من در این دوره‌ها شاهد پیشرفت برنامه‌ریزی و نحوه برگزاری جشنواره از سوی برگزارکنندگان بوده‌ام.

این نوازنده می‌افزاید: این جشنواره فرصت خوبی برای نوجوانان است تا روی صحنه بروند، تجربه کسب کنند و توانایی‌های خود را محک بزنند.

• تار را از صحنه به میان نسل خودم می‌برم

ابراهیمی می‌گوید: در فضای مجازی تلاش می‌کنم ویدئوهایی از اجراهای تار خود منتشر کنم تا هم‌نسلانم با این ساز و موسیقی هویتی خود آشنا شوند، دوست دارم نوجوانان و جوانان بیشتر به سمت موسیقی متعلق به هویت خودشان بروند و برای آن ارزش بیشتری قائل شوند.

• فرهنگ آذربایجان قدمت طولانی دارد

او ادامه می‌دهد: فرهنگ و ریشه‌های ما قدمتی طولانی دارد و باید برای حفظ آن تلاش کنیم، در روزهایی که آذربایجان شرقی به عنوان دهمین استان کشور در طرح «ایران جان» انتخاب شده است، احساس می‌کنم مسئولیت هنرمندان جوان برای معرفی فرهنگ و موسیقی این سرزمین بیشتر از گذشته است.

• من تاریخ آذربایجان را در دستانم گرفته‌ام

این نوازنده می‌گوید: می‌خواهم اصالت فرهنگ و موسیقی سرزمینمان با صدای تار زنده بماند و خودم نیز تلاش می‌کنم با این ساز در این مسیر قدم بردارم.

ابراهیمی تاکید می‌کند: شاید فقط ۱۵ سال داشته باشم، اما هر زمان تار را در دست می‌گیرم، احساس می‌کنم بخشی از تاریخ و فرهنگ سرزمینم را در دست گرفته‌ام، تاریخی که باید شناخته شود، یاد گرفته شود، نواخته شود و به نسل‌های آینده منتقل شود.

مصاحبه: زهرا ناصران