حسین علیزاده در سال ۱۳۳۰ در تهران و در خانواده‌ای با ریشه‌های آذربایجانی به دنیا آمد. او از همان آغاز جوانی با نبوغ و پشتکار در کنار استادان بزرگ موسیقی ایرانی پرورش یافت و به‌تدریج به یکی از شاخص‌ترین چهره‌های تارنوازی بدل شد.

آثار ماندگار او چون نی‌نوا، ترکمن و حصار هر یک نقطه عطفی در موسیقی ایرانی هستند. در قطعه‌ ترکمن، علیزاده با الهام از نغمه‌های محلی ترکمن و موسیقی نواحی شمال و شمال‌شرق ایران، فضایی آفرید که هم ریشه در سنت داشت و هم رنگی از بدعت و جسارت. در دیگر آثارش نیز می‌توان ردپای تأثیر موسیقی آذربایجان و قفقاز را دید؛ اما او هرگز به تقلید صرف نپرداخت، بلکه از این سرچشمه‌ها برای آفرینش زبان شخصی خود بهره برد.

پیش از علیزاده، تار تا حدی در فضای شیرین اما کم‌تحرکی گرفتار بود؛ او این ساز را از رخوت بیرون آورد، به آن صلابت و شور بخشید و همراه با هم‌نسل خود، محمدرضا لطفی، انقلابی در تارنوازی پدید آورد. جسارت علیزاده در آزمودن فرم‌ها و رنگ‌های تازه، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های کار اوست.

جایگاه او تنها در عرصه‌ نوازندگی خلاصه نمی‌شود؛ منش انسانی‌اش ـ تواضع، اخلاق‌مداری و وفاداری به ریشه‌ها ـ همان‌قدر تحسین‌برانگیز است که نبوغ هنری‌اش. افزون بر این، او نقش پررنگی در پرورش نسل تازه‌ای از نوازندگان داشته است؛ شاگردانی چون سهراب پورناظری، پویان بیگلر و علی قمصری، هر یک راه خود را با الهام از نگاه و جسارت استاد ادامه داده‌اند.

زادروز حسین علیزاده یادآور تولد یک هنرمند تنها نیست؛ بلکه گرامی‌داشت آغاز فصلی تازه در تاریخ تار است. او تار را از خواب بیدار کرد و به موسیقی ایرانی نشان داد که سنت، تنها با خلاقیت و ساختارشکنی زنده می‌ماند.